دایی من، ملا موسی خدابنده، یکی از اولین یا شاید نخستین فرد صاحب رادیو در سراوان بوده است.[1] یادم می آید که عمو ابراهیم رادیوی دایی موسی را برای دو شب امانتی گرفته بود و شبها در حیاط منزل آن را روشن میکرد و صدای آن در روستا میپیچید. با شنیدن صدای رادیو تقریبا تمام اهالی بخشان در آن دو شب برای دیدن این دستگاه و گوش دادن به آن وارد منزل میشدند. آنهایی که جایی برای نشستن نداشتند روی دیوارها و پشت بام مینشستند و به رادیو گوش میدادند. اگر اشتباه نکنم دومین رادیو دار در بخشان و یا حتی در سراوان کریم بخش گلدرزهی نام داشت. وی همسر فاطمه (خواهر بزرگم) بود. او نیز گاهی رادیوی خود را به عمو ابراهیم قرض میداد و ما به آن گوش میدادیم و لذت میبردیم. پس از مدتی بتدریج مردم دیگر نیز صاحب رادیو شدند.
بعلت نزدیکی به پاکستان بیشتر مردم بخشان و یا سراوان به آهنگهای هندی علاقه داشتند. در آنزمان خیلی از بلوچها آهنگهای هندی را بر آهنگهای فارسی ترجیح میدادند. موزیک فارسی معمولا از تهران پخش میشد. دلکش و مرضیه از جمله خوانندگان مشهور فارسی زبان بشمار میرفتند. گاهی بخصوص موقع غروب یا شب که از کوچه حاج کریم بخش گلدرزهی عبور میکردم صدای قشنگ دلکش یا مرضیه از رادیوی آقای گلدرزهی بگوش میرسید.
[1] موسی خدابنده سالها بعد بعلت سکته مغزی فلج شد. وی نزدیک به چهار سال در رختخواب زمینگیر و در نهایت در دهه 1380 فوت نمود. درباره شخصیت مرحوم ملا موسی خدابنده از زبان دکتر محمد رضا طاهری در سرفصلهای بعدی بیشتر خواهیم گفت.
دیدگاهتان را بنویسید