افرادی که سربازی نرفته اند و با درجات نظامی آشنایی ندارند اهمیت این درجات را نمیدانند. در روستای طوحان پاکاری زندگی میکرد که خدمت سربازی را به اتمام رسانده بود و با درجات نظامی آشنایی داشت. بنابراین، وی اهمیت درجه بنده را میدانست.
این پاکار در دوران سربازی خود سرباز صفر بوده است. من گروهبان یکم بودم. هر موقع که پاکار مرا میدید با فرهنگ پادگانی احترام محکمی میگذاشت طوریکه به قول معروف صدای کفش هایش مدرسه ای را که من در آن سکونت داشتم به لرزه در می آورد. او مجری فرامین بنده بود.
یک روز صبح زود پاکار سراسیمه وارد مدرسه شد و جلوی درب اتاق من طوری قرار گرفت که به من بفهماند کار مهمی دارد. از پاکار پرسیدم چه خبر است که صبح زود آمده ای؟
وی بلافاصله گفت «سرکار سپاهی، در روستا اتفاق مهمی افتاده، دیشب یکی از اهالی با خانواده خود درگیر شده است. یک زن به همراه پسر و دو دخترش همسر خود را که پیرمردی سالخورده است کتک زده اند. اکنون پیرمرد به همراه من آمده و بیرون مدرسه نشسته، وی از شما میخواهد که خانواده اش را تنبیه کنید».
به پاکار گفتم پیرمرد را به داخل مدرسه راهنمایی کند. به محض اینکه پیرمرد وارد مدرسه شد و مرا دید شروع به گریه کرد. ماجرای درگیری شب گذشته را برایم مفصل توضیح داد. وانمود میکرد که مورد ظلم قرار گرفته است.
معلوم بود که زن و بچه هایش حرمت پدری را شکسته بودند. بااینحال جهت اینکه از واقعیت موضوع اطمینان حاصل کنم مسئله را از کانالهای دیگر نیز بررسی نمودم و پس از بررسی های لازم متوجه شدم که حق با پیرمرد است.
به پاکار دستور دادم که پسر پیرمرد را که تقریبا ۲۷ سال سن داشت و شخص قوی هیکلی بود به اتفاق مادر و خواهرانش به داخل مدرسه بیاورند. پسرش را در محوطه مدرسه جلوی پدر و مادر، خواهرانش، و دانش آموزان، سی ضربه شلاق زدم بنحوی که آخرش طاقت نیاورد و برخاست که فرار کند ولی پاکار مانعش شد.
مادر و دخترها را هم تا غروب همان روز در یکی از مستراح های روستا تحت مراقبت پاکار زندانی کردم. موضوع در روستا پیچید و خیلی ها از بی حرمتی به پیرمرد ناراحت و البته از تنبیه خوشحال شده بودند. چند روز پس از آن تنبیه خانوادگی، خانواده پیر مرد از رفتار خود نسبت به پدرشان پشیمان شده بودند و عذر خواهی نمودند.
✍ احمد رضا طاهری. یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد اول (۱۳۲۴-۱۳۴۶)، انتشارات نسیم حجاز ۱۳۹۷
دیدگاهتان را بنویسید