در سال 1346 دوره سربازی 18 ماهه بنده به اتمام رسید و همدوره های من مشغول تسویه حساب شدند. اما از آنجائیکه بنده غیبت داشتم و پرونده ای نیز در همین خصوص در ارتش تشکیل داده بودند آموزش و پرورش دفترچه پایان خدمتم را صادر نمیکرد.
مسئولین مربوطه آموزش و پرورش میگفتند <<دادگاه ارتش میبایست تکلیف پرونده ام را روشن کند.>> بهرحال، اشتباه بزرگی مرتکب شده بودم. این غیبت بیست و پنج روزه مرا با مشکل عجیبی مواجه کرده بود!
پس از پایان سرشماری، دیگر به روستای باب ترش که محل خدمتم بود نرفتم. بعلت غیبتهایی که داشتم آموزش و پرورش مکان جدیدی برای ادامه خدمت سربازی ام تعیین کرده بود که روستای طوحان نام داشت.
طوحان از جیرفت گرمسیرتر بود. معمولا در تابستانها مردم به مناطق سردسیر مثل کوه های جبال بارز که در حد فاصل جیرفت و بم قرار دارد عزیمت میکردند. این کوههای بلند در فاصله 20 تا 25 کیلومتری جیرفت واقع شده اند. در این منطقه سردسیر حتی در تابستانها آثار برف نمایان است.
در روستای طوحان خانواده ای بنام مشایخی زندگی میکردند. بزرگ این خانواده، آقای مشایخی، کدخدا و از ریش سفیدان روستا محسوب میشد. وی دارای چند پسر بود که تقریبا همه از کارمندان آموزش و پرورش بودند.
معمولا مشایخی هفته ای یکبار با تراکتور از اهالی روستا دیدار میکرد و کسانی که دچار کسالت و بیماری بودند را سوار بر تراکتور میکرد و آنها را به درمانگاهی که در فاصله پنج کیلومتری روستا یعنی در مرکز شهر واقع شده بود میبرد و پس از معاینات لازم آنها را مجدد به روستا برمیگرداند.
بخشی از زمین های این روستا متعلق به خوانینی بنام بحرینها بود که البته ساکن روستا نبودند ولی مرتب برای سرکشی زمین های خود به روستا می آمدند.
در این روستا چند ماهی خدمت کردم. بابت برخی از خدماتی که توسط من انجام میشد مانند برقراری نظم و گاها دفاع از روستائیان در مقابل بعضی از زورگویهای دولتی بخصوص ژاندارمها، روستائیان از بنده راضی بودند.
من بعنوان سپاهی دانش در این روستا جایگاه ویژه ای داشتم و همه اهالی به بنده احترام میگذاشتند و تفاهم و دوستی و همدلی بین من و روستائیان برقرار بود.
در اینجا ذکر این نکته شاید ضروری بنظر آید که اصلاحات ارضی[1] در منطقه جیرفت به شدت اجرا میشد و نتیجه این اصلاحات جسور کردن مردم در مقابل زمینداران و فئودالها و خوانین بود. آثاری از کاستن محبوبیت و اعتبار خوانین در اثر اصلاحات ارضی مشهود بود.
—–
[1] اصلاحات ارضی یا الغای سیستم ارباب و رعیتی به منظور افزایش بهره وری عمومی به دستور محمد رضا پهلوی (شاه ایران) صورت گرفت. در این سیستم زمینهای کشاورزی را از زمین داران بزرگ گرفتند و بین کشاورزان تقسیم نمودند. اما سیاست اصلاحات ارضی در کل ضربه بزرگی به کشاورزی ایران وارد نمود.
✍ احمد رضا طاهری. یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد اول (۱۳۲۴-۱۳۴۶)، انتشارات نسیم حجاز ۱۳۹۷.
دیدگاهتان را بنویسید