آقایان رئیسی، بهرامشهری، امیرماهانی، مانی، کیانی و چند معلم محبوب دیگر، همه دیپلم داشتند و در مرحله سیکل اول یعنی همان دوره راهنمایی امروزی در سراوان تدریس میکردند. هیچکدام از دبیران فوق اهل سراوان نبودند و از شهرهای دیگر می آمدند. آنها برای ما از سطح سواد کافی برخوردار بودند. یادم میاید وقتی آقای رئیسی سر کلاس وقت اضافی میاورد قصه امیر ارسلان رومی را آنچنان با آب و تاب و قشنگ برایمان تعریف میکرد که همه ما خودمان را در نقش امیر ارسلان مجسم میکردیم. البته این داستان را من در کلاس ششم ابتدایی خوانده بودم. این داستان بخصوص برای نوجوانان بسیار لذتبخش است.
آقای بهرامشهری قصه میترا و اردشیر بابکان را که داستانی فوق العاده عاشقانه و جذاب بود در اوقات اضافی برایمان تعریف میکرد. آقای کیانی رئیس دبیرستان بود. او دو فرزند بنامهای ایرج و پرویز داشت که با من همکلاس بودند. گاهی در سالن اجتماعات آموزش و پرورش که یک سالن بزرگ و خشت گلی بود و یک سن داشت آقای کیانی مراسم شب شعر میگرفت و بیشتر دانش آموزانی که شعر بلد بودند در مشاعره شرکت میکردند و به برندگان جایزه میدادند.
آقای مانی زندگینامه خسرو پرویز پادشاه معروف ساسانی را به صحنه نمایش در می آورد. او در سالن تئاتر آموزش و پرورش دکوراسیونی بسیار شاهانه و جالب درست کرده بود. در آن موقع از دانش آموزان دختر بجز حوا رحمانی و هما آموزگار کس دیگری نبود. لذا برای بازیگر زن از دانش آموزان پسر استفاده میشد. آرایش زنانه پسری که در نقش زن خسرو پرویز (یا معشوقه وی) ایفای نقش میکرد برای ما جز عجائب بود. اجرای این نمایشنامه برای سن و سال آنزمان ما از خاطرات فراموش نشدنی بشمار میرود. آقای مانی در تدریس خیلی سختگیری میکرد. وی معلم زبان انگلیسی بود و همچنین در نقاشی، تابلو نویسی، نمایشنامه نویسی مهارت داشت. ایشان بارها سر کلاس اظهار میکرد که آرزو دارد روزی استاد دانشگاه شود. وی در سراوان با یک خانم بلوچ ازدواج کرد. سپس آقای مانی به تهران رفت و مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه تهران گرفت. سالها بعد او را در منزلش در کرج ملاقات کردم. اخیرا شنیدم که ایشان وفات کرده است. روحش شاد باشد.
✍ احمد رضا طاهری. یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد اول (۱۳۲۴-۱۳۴۶)، انتشارات نسیم حجاز ۱۳۹۷.
دیدگاهتان را بنویسید