در آن زمان چندین نوع امتحان نهایی داشتیم. اولین آن در پایان ششم ابتدایی بود، دومی در سیکل اول، سومی در پایان دبیرستان، و در نهایت کنکور دانشگاه که در مقاطع مختلف تحصیلی برگزار میشد. بنظرم امتحان ششم ابتدایی در نوع خود سخت ترین بود و رئیس آموزش و پرورش شخصا بر آن نظارت میکرد. من طبق معمول از دو درس ریاضی و انشاء ضعیف بودم. هما (دختر آقای آموزگار) نیز در کلاسمان حضور داشت و همکلاس ما بود. در آن جامعه کوچک و سنتی اگر فرضا پسری از دختری کمتر نمره میگرفت خجالت آور بود. بنابراین وجود هما آموزگار در کلاس تا پایان سیکل اول همیشه موجب رقابت شدید بین دانش آموزان از جمله احمد زارعی، غلام محمد نصرتی و … میشد. این موضوع بنده را هم به قول معروف غیرتی کرده بود. برای اینکه از آنها جلو بزنم خیلی درس میخواندم.
خوب به یاد دارم که یک روز پس از پایان ششم ابتدایی رئیس آموزش و پرورش مراسمی برگزار نمود و در آن مراسم به دانش آموزان ممتاز جایزه دادند. قرار بر این بود که اسامی دانش آموزان اول تا چهارم را به ترتیب بخوانند و به آنها جایزه بدهند. برنامه که شروع شد مثل بقیه دانش آموزان من هم در صف ایستادم. هر لحظه فکر میکردم که نفر دوم یا سوم و یا چهارم خواهم شد. اما متاسفانه اسم هر چهار نفر را خواندند و من جزء هیچکدام نبودم. در حالیکه این موضوع شدید بنده را ناراحت کرده بود ناگهان نام مرا برای گرفتن جایزه صدا زدند. با تعجب و خوشحالی به طرف رئیس رفتم تا جایزه ام را بگیرم. ولی در حین گرفتن جایزه به من گفتند <<پسرم این جایزه بخاطر اخلاق و رفتار خوب شما در دوره ابتدایی بوده است، نه بخاطر درس.>> جایزه من یک قمقمه زینتی با مقداری دفتر و مداد بود.
حقیقتا انتخاب زارعی و نصرتی بعنوان شاگردان سوم و چهارم و هما آموزگار بعنوان شاگرد اول موجب ناراحتی من شد. وقتی به منزل رفتم پدر نه تنها مرا تشویق نکرد بلکه خیلی عصبانی شد و گفت <<چرا از زارعی یا نصرتی یا دختر رئیس آموزش و پرورش زرنگتر نبوده ای.>> پدر از یک طرف به اندازه یک کارگر از من کار میکشید و از طرف دیگر هم انتظار داشت که شاگرد اول بشوم. این شکست تقریبی نه تنها ناامیدم نکرد بلکه میزان تلاش و کوششم را در درس خواندن چندین برابر نمود، بخصوص وجود خانم آموزگار که بعدها شنیدم در مشهد دندانپزشک شده است.
دیدگاهتان را بنویسید