بهرحال روزها و شبها بر وفق مراد میگذشت و بنده طبق معمول ساعات اداری را در بخش دولتی مشغول بودم و عصرها در بخش خصوصی کار میکردم.
کار در وزارت دارایی و مشغولیت در بخش خصوصی و روابط دوستانه با برخی از تجار بزرگ ایران و تحصیل در رشته اقتصاد و مواردی از این قبیل باعث شده بود که موقعیت و جایگاه ویژهای برای خود کسب کنم و بتوانم با شخصیتهای مطرح منطقه بلوچستان از جمله حاج کریم بخش سعیدی، بهمن خان بارکزهی، سرگرد ریگی، سرهنگ ریگی، مریم ریگی، محمدرضا خان نارویی، عیسی خان مبارکی، محمد خان میرلاشاری و برادران نعمت اللهی و بسیاری از افراد شاخص روزگار کم و بیش در ارتباط باشم.
تقریباً بیشتر اوقات که مرحوم مولوی عبدالعزیز ملازاده به تهران میآمد یا بنده به زاهدان میرفتم ملاقاتی بین من و ایشان صورت میگرفت. بیشتر این ارتباطات بین سالهای 1351 تا زمان انقلاب یعنی بهمن 1357 رخ میداد.
بلوچهای مقیم تهران در این زمان نزدیک به دویست نفر بودند اما تعداد دانشجویان بلوچ که در دانشگاههای مختلف در تهران تحصیل میکردند یا از فارغ التحصیلان دانشگاهی بشمار میرفتند به پنجاه نفر هم نمیرسید.
احمد رضا طاهری. یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد دوم (۱۳۴۶-۱۳۵۷). انتشارات کتاب بلوچ ۱۳۹۹.
دیدگاهتان را بنویسید