بنظرم اصولا مشاغل ایرانی ها بخصوص مردم سیستان و بلوچستان یا ارثی است یا تقلیدی. البته این مسئله شاید تنها مختص به ایران و ایرانیان نباشد و در جوامع دیگر نیز چنین پدیده ای وجود داشته باشد. به هرحال، منظور این است که در سیستان و بلوچستان اکثر افرادی که مشغول بکار بوده اند یا ارثی بوده و یا تقلیدی. به عنوان مثال، اگر در یک فامیل یکی معلم میشد بقیه هم برای بدست آوردن این جایگاه تلاش می کردند. اگر یکی به استخدام ارتش در می آمد اطرافیان و دوستان وی هم سعی می کردند وارد ارتش شوند. به همین شکل در مشاغل آزاد نیز اینچنین بود.
در آن زمان در سیستان و بلوچستان دو چیز خیلی مطرح بود: کوره آجرپزی و پمپ بنزین. از مواردی که در شورای عالی برنامه ریزی استان در حضور حاج آقای عبادی (امام جمعه اهل تشیع)، مولوی عبدالعزیز ملازاده (امام جمعه اهل تسنن) و استاندار مطرح میشد همین طرح های احداث کوره آجرپزی و پمپ بنزین بود.
یکی از دلایل مهمی که صاحب کوره شدن و یا امتیاز گرفتن پمپ بنزین زیاد طرفدار داشت این بود که تعدادی از صاحبان کوره آجرپزی در خاش و سوران و صاحبان چند پمپ بنزین در زاهدان و سراوان ثروتمند شده بودند. لذا خیلی ها تلاش می کردند که کوره آجرپزی و پمپ بنزین داشته باشند. طرح های دیگری که در شورا مطرح میشد عبارتند بودند از: کارخانه یخ سازی، کارخانه شن و ماسه، طرح تولید آرد، و غیره.
یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد سوم (1357 – 1369). انتشارات کتاب بلوچ، 1402.
دیدگاهتان را بنویسید