بنده بعنوان ذیحساب در طرحهای عمرانی استان سیستان و بلوچستان فعالیت می کردم و در پرداخت طرح های عمرانی با استانداران دوره خود امضاء مشترک داشتم. این امضاء مشترک جایگاه شغلی مرا با استانداران در طول سالهای 1359 لغایت 1368 بسیار نزدیک کرده بود، بنحوی که هر هفته حداقل یکبار در ارتباط با مسایل اقتصادی و عمرانی با استاندار سیستان و بلوچستان جلسه می گرفتیم. جایگاه بنده به لحاظ طرحهای عمرانی و سلسه مراتب عملا در رده دوم بود، اما بلحاظ تشریفات در رده سوم بعد از مدیرکل اقتصادی و دارایی استان قرار می گرفتم.
یک روز (سال 1360) استاندار با من تماس گرفت و گفت فردا جلسه ای در اداره کل فرودگاههای کشور در فرودگاه مهرآباد تشکیل می شود و شما بعنوان نماینده استانداری سیستان و بلوچستان در این جلسه شرکت کنید و در خصوص تاسیس فرودگاه سراوان دفاع کنید. بنابراین با اولین پرواز به تهران رفتم و در جلسه شرکت کردم. اعضای جلسه عبارت بودند از نماینده اداره کل فرودگاههای کشور، نماینده سازمان برنامه و بودجه، نمایندگان نیروی هوایی و نمایندگان استانهایی که در مورد فرودگاههای شهرهای تابعه استان خود مشکل داشتند. وقتی نوبت به من رسید تا از تاسیس فرودگاه سراوان دفاع کنم، در ابتدا وضعیت سراوان را شرح دادم و سپس دلایل لازم را عنوان نمودم. در پاسخ به بنده، یکی از کارشناسان سازمان برنامه و بودجه گفت که مردم سراوان برای استفاده از هواپیما می توانند از فرودگاه زابل استفاده کنند! و سپس ایشان توضیحات لازم در خصوص اینکه تاسیس فرودگاه نیاز به تخصص دارد و هزینه سنگینی را دربرمیگیرد و در مواردی نیاز به کارشناس خارجی و غیره دارد، با تصویب فرودگاه سراوان مخالفت کرد. من در عین حال که تعجب کرده بودم ناخودآگاه لبخندی زدم که کمی برای این کارشناس گران تمام شد. وی از من پرسید کجای حرف من خنده داشت؟ بلافاصله از رئیس جلسه تقاضا کردم که در صورت امکان لطفا یک نقشه در اختیار بنده قرار بدهند. کمتر از دو دقیقه نقشه ای روی میز گذاشتند و من فاصله شهرهای سیستان و بلوچستان را از روی نقشه برای حضار توضیح دادم و در ادامه گفتم اگر قرار باشد مردم سراوان از فرودگاه شهر دیگر استفاده کنند آنوقت ایرانشهر و زاهدان به سراوان نزدیکتر از زابل هستند. همانطور که از روی نقشه فاصله ها را نشان می دادم به آن کارشناس گفتم لطفا به فاصله بین زابل و سراوان توجه کنید.
در هر حال، پس از صحبتهای دیگر اعضا و توجیهاتی که بنده ارائه دادم اصل موضوع طرح فرودگاه سراوان به تصویب رسید. نکته مهمی که در خصوص این قبیل جلسات باید در نظر گرفت این است که متاسفانه برخی از کارشناسانی که در تهران نشسته اند و آگاهی کافی از مسایل و نقاط باصطلاح دور افتاده کشور ندارند بدون اطلاع دقیق اظهار نظر یا تصمیم می گیرند. این نوع اظهار نظرها یا تصمیمات ممکن است صدمات زیادی به کشور وارد کند.
یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد سوم (1357 – 1369). انتشارات کتاب بلوچ، 1402.
دیدگاهتان را بنویسید