قبلا گفته بودم که مولوی عبدالعزیز دکتر غلامرضا دانش نارویی (یکی از اساتید دانشگاه) که مورد احترام طبقه دانشگاهی بود را به قم نزد امام خمینی و دیگر تصمیم گیرندگان انقلابی برد و برای وی حکمی بعنوان استاندار موقت سیستان و بلوچستان گرفت. این موضوع برای طایفه نارویی که یکی از مهمترین و پر جمعیت ترین طوایف بلوچ است خبر خوبی بود. البته لازم به ذکر است که در همین زمان برخی از بزرگان طایفه گمشادزهی نیز سعی می کردند دکتر امیر گمشادزهی را بعنوان استاندار سیستان و بلوچستان معرفی کنند. اما آقای گمشادزهی بعنوان رئیس دانشگاه سیستان و بلوچستان منصوب شد. در این خصوص بین طایفه گمشادزهی و نارویی رقابت بود که در نهایت با پادرمیانی مولوی عبدالعزیز، دانش نارویی و امیر گمشادزهی به سمت های فوق گمارده شدند. عبدالله خان گمشادزهی که یکی از سران طایفه گمشادزهی بود و در ادارات دولتی استان بخصوص دادگستری و ثبت احوال نفوذ داشت به من گفت که ما ریاست دانشگاه را بر استانداری ترجیح دادیم، زیرا که دانشگاه یک مکان علمی است. بنابراین، حکم امیر گمشادزهی بعنوان رئیس دانشگاه سیستان و بلوچستان که امروزه یکی از بزرگترین دانشگاههای ایران است صادر گردید. ولی برای هر دو نفر این سمت ها زیاد پایداری نداشت و پس از گذشت چند ماه هر دو برکنار شدند. دکتر نارویی از اسفند 1357 تا مرداد 1358 استاندار دولت موقت در سیستان و بلوچستان بود و دکتر گمشادزهی از سال 1357 تا 1359 ریاست دانشگاه سیستان و بلوچستان را بر عهده داشت.
یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد سوم (1357 – 1369). انتشارات کتاب بلوچ، 1402.
دیدگاهتان را بنویسید