با پیروزی انقلاب اسلامی مولوی ها جایگاه ویژه ای پیدا کردند. مهمترین این اشخاص عبارت بودند از: مولوی عبدالعزیز، مولوی مدنی، مولوی مصلح الدین، مولوی شهداد و مولوی محمد گل (لوتک زابل). این آقایان و البته تعدادی دیگر چون مولوی ساداتی بزرگ مورد توجه دستگاه حکومت قرار گرفتند. بنظرم با سوادترین آنها مولوی مدنی، اجتماعی و سیاسی ترین مولوی عبدالعزیز، افراطی ترین در انتقاد از جمهوری اسلامی (بعدها) مولوی مصلح الدین و نزدیک ترین به افراد حکومتی (بخصوص به آیت الله خامنه ای) مولوی محمدگل بودند. بنده با این علمای دینی ارتباط نزدیکی داشتم. در اکثر موارد که مثلا مولوی مصلح الدین یا مولوی محمدگل به زاهدان می آمدند محل اقامت آنها منزل من بود. در این زمان ما در منازل سازمانی اداره کل امور اقتصادی و دارایی استان (خیابان آزادی در زاهدان) زندگی می کردیم. حقیقتا بسیاری از مردم برای رفع گرفتاری های خود با مولوی مصلح الدین و محمدگل ملاقات می کردند و این دیدارها عمدتا در منزل اینجانب صورت می گرفت. مولوی عبدالعزیز گاهی برای سرکشی و بازدید به ادارات سرمیزد. یک روز بنده ایشان را به محل کارم که اداره کل امور اقتصادی و دارایی استان بود دعوت کردم. وی از اتاق های مختلف این اداره بازدید و با کارمندان احوال پرسی کرد. همینطور که من و مولوی عبدالعزیز به طرف دفتر مدیرکل می رفتیم ناگهان چشمش به یکی از تابلوهای درب اتاق های کار افتاد که روی آن نوشته شده بود «مالیاتهای غیر مستقیم». ایشان لبخندی زد و به شوخی از من پرسید «مگر شما در اداره خود فعالیتهای غیرمستقیم هم دارید؟» همچنانکه در راهروی اداره قدم می زدیم و به دفتر مدیرکل نزدیک می شدیم بنده کمی در خصوص مالیتهای غیرمستقیم – که بخشی از درآمد دولت است و توسط اداره کل امور اقتصادی و دارایی وصول می شود – برای مولوی توضیح دادم و سپس وارد دفتر مدیرکل شدیم. سیروس دیزجی (مدیرکل) به گرمی از مولوی عبدالعزیز استقبال کرد.
یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد سوم (1357 – 1369). انتشارات کتاب بلوچ، 1402.
دیدگاهتان را بنویسید