حجت الاسلام کفعمی امام جمعه اهل تشیع (پیشنماز مسجد جامع واقع در چهارراه آزادی کوچه حافظ) و مولوی عبدالعزیز ملازاده (پیشنماز مسجد مکی، اهل سنت) تقریبا یک ماه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی تا چندین سال بعد در استان رشد زیادی کردند و خیلی مطرح شدند. آنها قبل از انقلاب اسلامی بعنوان افراد شاخص باصطلاح سیاسی مطرح نبودند، زیرا که رژیم پهلوی اصولا به روحانیون باج نمی داد و نظر خوبی هم به آنها نداشت. مگر اینکه طرف به لحاظ پایگاه مردمی و علم اسلامی در سطح خیلی بالا بوده باشد از قبیل بعضی از آیت الله های قم که از طریق امیر اسدالله علم (وزیر دربار) تغذیه میشدند.
یک روز از روزهای اول پیروزی انقلاب در فاصله 22 بهمن تا پایان بهمن 1357 من و غلامرضا حسین بر به استانداری رفته و وارد اتاق استاندار شدیم. آقای کفعمی پشت میز استاندار روی یک صندلی گردان نشسته بود و صندلی را به اطراف می چرخاند. در این مقطع زمانی هنوز خوانین در منطقه حضور داشتند و گاهی علیه انقلاب اسلامی شعار میدادند و البته هیچ انتصابی هم از جانب انقلابیون در استان صورت نگرفته بود. با توجه به اینکه بهرحال انقلاب یک انقلاب اسلامی بود اینطور بنظر میرسید که شخص اول استان باید حجت الاسلام کفعمی باشد و ظاهرا مناسب ترین فرد برای استانداری ایشان بود. آقای حسین بر که آن صحنه را دید افسوس خورد و به من گفت خدا عاقبت این کشور را بخیر کند. به حسین بر گفتم این پشت میز نشینی موقت است، چرا که انتصابی هنوز صورت نگرفته است. در آن زمان روحانیون پست و مقام نداشتند و بیشتر در امور دینی فعالیت میکردند، لذا دیدن یک روحانی پشت میز استاندار عجیب بنظر میرسید. چندی بعد با تلاش و همت مولوی عبدالعزیز و هماهنگی برخی از بزرگان در قم، در شرایطی که امام خمینی همچنان در قم حضور داشت مولوی عبدالعزیز دکتر دانش نارویی را که از بلوچ های تحصیل کرده و اساتید دانشگاه بشمار میرفت همراه خود به قم برد. پس از ملاقات مولوی عبدالعزیز با امام خمینی برای دکتر نارویی حکمی بعنوان «سرپرست موقت استانداری سیستان و بلوچستان» صادر گردید.[1]
یادداشتهای زندگی دکتر محمد رضا طاهری: جلد سوم (1357 – 1369). انتشارات کتاب بلوچ، 1402.
[1] پرتال استان سیستان و بلوچستان مدت خدمت دکتر غلامرضا دانش نارویی را از 10/12/1357 لغایت 31/5/1358 ذکر کرده است.
دیدگاهتان را بنویسید